Jeden dzień. Kolejny. Taki, jak poprzednie. Ale wiesz, że coś pęka. Lada moment się wyleje. Nie poskromisz tego. Nie powstrzymasz. Nawet nie próbuj. Nie uda ci się. Więc czekasz, co przyniesie ten dzień, ale w głębi ducha wiesz, że dziś nie będzie takie jak wczoraj i tydzień temu.

Wstaję rano. Przespane dziesięć godzin. Rano kawa z kostką cukru. Bez mleka. Ubieram się na czarno. Czarny wyszczupla i dodaje powagi. Dodaję pomarańczowe korale i już jest weselej. Związuję włosy. Jak zawsze. Jak zwykle przed wyjściem do pracy kłócę się z matką o wszystko. Trzaskam drzwiami i na przystanku zapalam papierosa. Jadę do pracy i zwalniam się po godzinie. Podobno źle się czuję. A czuję się nieźle. Jadę do niego. Chcę go zobaczyć. W końcu spotykamy się po dwóch godzinach i jest tak, jak sądziłam. Nic nie czuję. Nic. Absolutnie. To znak, że pora kończyć. To znów nie to. Nie rozumiem siebie, ale wiem, co czuję. A czuję, że to nie to. Kręcę głową. Nie pojedziemy do ciebie, mówię. Nie pojedziemy już nigdzie. Nie wiem, dlaczego tak zaciekle w sobie o niego walczyłam. Po co? Dla paru miesięcy? On pyta, co dalej. Ja mówię, zapomnij. I wszystko jasne.

Nie ma miłości. Nie ma jej dla mnie. Chyba kochać nie nauczę się nigdy. Nie wiem, jak to się robi, żeby kochać na stałe, na dłużej. Nie zostaniemy przyjaciółmi, nawet znajomymi nie zostaniemy. Nie ma takiej potrzeby. Dziś wiem, że umiem sobie radzić sama. Nawet jeśli jest mi smutno, to raczej smutnawo. Pewnie znajdę kogoś. Może niedługo, może za rok, albo później. Prawdopodobnie będzie mi się wydawało, że to ten jedyny. Potem złudzenia opadną. Zostanie trochę kurzu i słodkawy posmak w ustach.

Wracam do domu. Rozpuszczam włosy. Robiąc kawę, kłócę się z matką o nic. Biorę prysznic. Kawa stygnie. Z mokrymi włosami piję zimną i palę. A potem kładę się z moim sprawdzonym Ulissesem do łóżka i mile spędzamy kolejne godziny. Uśmiecham się pod nosem i podśpiewuję „She’s alright, she’s ok”. Kolejny związek za mną. I chyba mi lżej…

45 minut leżenia na kozetce, wprawdzie nie purpurowej, jak u Freuda, ale jednak. Pani doktor stara się ze wszystkich sił wyciągnąć ze mnie to, czego nawet ja sama nie potrafię. Nie wychodzi jej to zbyt dobrze, ale nie daje za wygraną. Po 45 minutach wzdycha, a ja już nie staram się ukryć zniecierpliwienia. Dzieciństwo? Nie pamiętam. Młodość? Burzliwa. A teraz? Teraz to ja na dobrą sprawę nie mam pojęcia, jak jest. Diagnoza – to przez brak męskiego wzorca. Patrzę na nią i przecieram oczy ze zdumienia. Tłumaczę, że ojca miałam do 12 roku życia i to raczej nie to. W końcu w trudzie i znoju pani orzeka, że mam osobowość borderline. No to mam niespójne ego i jestem chwiejna emocjonalnie. Zajebiście. I co w związku z tym? Kurwa. Pani doradza terapię. Długofalową. Wyleczalne? No nie bardzo, ale można zredukować. Kurwa. Niech sama się redukuje. Wstaję, odruchowo zapalam papierosa. A ta, że szkodliwe i tam nie wolno. Ja pierdolę.

I jest tak, że im szczęśliwsza jestem, tym gorzej się z tym czuję. On się stara. Ja staram się to docenić. Jest dobrze, bo w takim związku mamy sporo przestrzeni. Bez niej skończyłoby się po miesiącu. Jeśli nie szybciej. Chciałabym być szczęśliwa. Tak zwyczajnie, po ludzku, normalnie. Nie umiem. Nie wiem, co jest nie tak ze mną. I chyba nigdy nie będzie dobrze tak na 100%.

Zaczęło się od tamtego spotkania. Coś we mnie pękło. Głośne kurwa mać rozbiegło się po trzewiach i każdej pieprzonej komórce. Tętniło chwil parę. I jeszcze trochę. Może nawet dni parę. I nagle myśl błyskotliwa się pojawiła. Mam dwie ręce, więc mogę wziąć w nie swój los. Mogę. Unicestwianie nie wychodziło mi najlepiej, więc dlaczego by czegoś nie naprawić? Naprawiam. Zaczęłam subtelnie. Od telefonu. Może się spotkamy? Masz ochotę porozmawiać, bo ja tak… On też miał ochotę. Jedno spotkanie wyszło drętwo. No dobrze. Bywa i tak. Dajmy sobie szansę, może następnym razem nie będziesz taka spięta… Opowiedz mi, co robiłeś beze mnie? Nic, co miałoby jakiś sens. Od słowa do słowa, w głowie mojej rewolucje, w sercu trzęsienia ziemi i wybuchy wulkanów. Powoli dociera do mnie, że straciłam tyle czasu. Czas był nam potrzebny. Bez tego rozstania nigdy nie doceniłbym tego, jak wiele miałem. Mogę mieć? Pozwolisz mi znowu być ze sobą?

Wiedziałam, że się uda. Nawet wtedy, gdy byłam skrajnie smutna. Nawet, gdy wydawało mi się, że nic nie ma sensu, że nie będziemy razem. Nawet wtedy wiedziałam, że się uda. On też to wiedział. Jednak musiałam tego chcieć. Chciałam od samego początku. Musiałam uwierzyć. Wciąż jeszcze nie dowierzam. Mimo wszystko zaryzykowałam. Zaczynamy od nowa. Nie z czystą kartą, bo trochę zdążyliśmy już nabazgrać i nakreślić, ale od nowa. Nie wiem, czy się uda. Obiecuję sobie, że tym razem będę ostatnią z nas dwojga, które odejdzie. Nie wypuszczę takiego skarbu z rąk.

Czuję się teraz dobrze. Po raz pierwszy od wielu miesięcy. Jest mi po prostu fajnie. Jestem teraz tam, gdzie moje miejsce.